خستگی است با تمام مردم زمین دلشکستگی است. یک نفر، به مستی شراب کهنه ای پناه می برد. یک نفر، به آستان شعر دلنشین. یک نفر، به آسمان دین. مذهب و شراب و شعر؛ بهترین وسیله فرار آدمی ز خستگی است. کامبیز صدیقی کسمایی

مرا زیبا به یاد بیاور این ها آخرین سطرهای من است فرض کن که من رویایی بودم که از زندگی تو گذر کردم ...

عشق مثل شراب است محبوبه ، باید بگذاری سال ها بماند تا آرام آرام جا بیفتد و طعم خود را پیدا کندجمله ای است که منصور بعد از ۷ سال از سپری شدن زندگی مشترک محبوبه با رحیم و بازگشتش به خانه پدری به او گفتو افسوس که سودابه نمی دانست که عمه جان زمستان آینده را نخواهد دیدبامداد خمار با تمام حرف ها ،زیبایی

با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویایی دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی : بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش می درخشد شعله ی خورشید بر فراز تاج زیبایش تار و پود جامه اش از زر سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از دُ